Lessons in My Life

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีนักเขียนอยู่คนหนึ่ง…นักเขียนคนนี้กำลังรู้สึกกลัดกลุ้มเป็นอย่างมาก

ความกลัดกลุ้มของนักเขียนมีมากขึ้นเรื่อยๆ…จนในที่สุด เพื่อนซี้ของเขาก็ทนไม่ไหวอีกแล้ว

เพื่อนซี้ถามนักเขียนว่า

“มึงเป็นอะไรของมึงวะ! ทำหน้าปวดขี้ตลอดเวลาเลย…”

เท่านั้นแหละ นักเขียนก็เกิดอาการ “นอตหลุด” ขึ้น…คำพูดของเขาหลั่งไหลออกมาราวกับกระแสน้ำของแก่งมรณะ

เพื่อนซี้ฟังอย่างอดทน…เขาพอจะจับใจความได้ว่า เพื่อนของเขาคนนี้เป็นคนหนึ่งที่รู้สึกว่าทุกอย่างในชีวิตมีลักษณะเป็นขั้นบันได

กล่าวคือ มีแต่ต้องสูงขึ้นๆๆๆๆๆๆ

งานเขียนของนักเขียนเล่มก่อนประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก…ติดอันดับหนึ่งในหนังสือที่ขายดีที่สุด 100 เล่มตลอดกาล

นักเขียนคิดว่างานเขียนเล่มต่อไปของเขาต้องดีกว่าเดิมเท่านั้น…แต่เขาหมดมุกเสียแล้ว (มีมุกอะไรก็เอามาใช้หมดแล้วในงานเขียนเล่มก่อน)

ด้วยเหตุนี้เอง นักเขียนจึงมีสีหน้าปวดขี้อย่างที่เห็น

นักเขียนใช้เวลาระบายความกลัดกลุ้มให้เพื่อนซี้ฟังอยู่ราว 3 ชั่วโมง จึงค่อยหยุดพูด

ในขณะที่หยุดพักหายใจนั้นเอง เพื่อนซี้ก็ได้กระซิบพูดอะไรบางอย่างกับนักเขียนเบาๆ…คำพูดเหล่านั้นทำให้นักเขียนมีสีหน้าสดใสขึ้นทันตาเห็น

นักเขียนกลับไปสร้างสรรค์ผลงานของเขาต่อได้อย่างมีความสุข

อยากรู้มั๊ยครับว่าเพื่อนซี้บอกนักเขียนว่าอะไร?...เขาบอกว่า

“ภูเขามีหลายลูก”