Lessons in My Life

บ้านหลังหนึ่งมีสมาชิกอยู่ 3 คน คือ พ่อ แม่ และ ลูก

เมื่ออาทิตย์ก่อน พ่อได้เดินทางไปติดต่อขอน้ำประปา…หลังจากจ่ายเงินได้ไม่ถึง 3 วัน ก็มีเจ้าหน้าที่มาทำการติดตั้งประปาให้เรียบร้อย

3 พ่อแม่ลูก ดีใจกันใหญ่ที่มีน้ำประปาใช้ในที่สุด (หลังจากที่ต้องใช้น้ำบาดาลมานานเกือบ 7 ปี)…แต่ดีใจได้ไม่นานก็ชักเริ่มสะอึก เพราะเพื่อนพ่อกล่าวเตือนด้วยความหวังดีว่า

“ระวังจะโดนขโมยมิเตอร์นะ…แถวนั้นยิ่งเปลี่ยวๆอยู่ด้วยนี่”

ดังนั้น ในวันต่อมา พ่อจึงจัดการแบกหิน ปูน และทรายไปนั่งก้มๆโค้งๆอยู่แถวๆมิเตอร์ประปาที่เพิ่งติดสดๆร้อนๆ

ด้วยความสงสัยว่าพ่อกำลังทำอะไร ลูกจึงเดินเข้าไปดูใกล้ๆและพบว่าพ่อกำลังโบกปูนหุ้มมิเตอร์อยู่ (ถึงแม้ว่าพ่อจะเป็นพนักงานบริษัทระดับผู้บริหาร แต่งานแบบนี้ พ่อก็ทำเป็น)

“พ่อ”

“หืม?”

พ่อพูดทั้งๆที่ยังก้มหน้าก้มตาโบกปูนอยู่

“ทำแค่นี้มันจะเอาอยู่เหร๊ออออ…ถ้าขโมยมันจะเอาจริงๆ มันก็แค่เอาค้อนมาทุบๆๆๆๆๆๆก็เรียบร้อยแล้ว”

พ่อเหลือบตาขึ้นมามองลูกแว่บหนึ่ง

“ที่ลูกพูดมันก็ถูก…แต่อย่างน้อย ถ้าเจ้าขโมยมันจะเอาจริงๆ พ่อก็แค่อยากให้มันออกแรงสักหน่อย…แค่นั้นแหละ”

ในเดือนต่อมา หัวขโมยได้จัดการขโมยมิเตอร์ประปาของบ้านแถวนั้นหมดทุกหลัง…ยกเว้นหลังที่มีปูนโบกครอบอยู่

ทำไมเจ้าขโมยจึงไม่เอาค้อนมาทุบเล่า?...คำตอบก็คือ คนเป็นขโมย โดยสันดานพื้นฐานแล้ว ล้วนเป็นพวกขี้เกียจตัวเป็นขนกันทั้งสิ้น