Lessons in My Life

มีผู้หญิงอยู่คนหนึ่ง ทำงานเป็นผู้อำนวยการโรงเรียนประจำจังหวัด

 

ผู้หญิงคนนี้เป็นคนที่มีความสุขกับชีวิตของเธอมากคนหนึ่ง แต่ระยะหลังมานี้ เธอเริ่มเปลี่ยนไป เธอกลายเป็นคนฉุนเฉียวและขี้หงุดหงิด

 

คนรอบตัวของเธอพากันสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็ไม่มีใครรู้คำตอบจนกระทั่งวันหนึ่ง ผู้หญิงคนนี้ได้เดินเข้าไปหาหลวงพ่อด้วยสีหน้าท่าทางกลัดกลุ้ม

 

“อิฉันทุกข์ใจเหลือเกินค่ะ หลวงพ่อ”

 

“โยมทุกข์ใจเรื่องอะไรหรือ”

 

“สามีอิฉันน่ะค่ะ ตอนจีบกันใหม่ๆ อะไรๆมันก็ดีไปหมด เจอหน้ากันทีไรก็เข้ามากอด เข้ามาหอมแก้มเป็นประจำ”

 

หลวงพ่อฟังคำพูดของผู้หญิงคนนี้อย่างสงบ

 

“จากวันนั้นมาถึงวันนี้ ผ่านไปแค่ 7 ปีเองค่ะ แต่ทำไมมันถึงเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังเท้าแบบนี้”

 

“เปลี่ยนไปยังไงหรือ โยม”

 

“สมัยก่อน เจอหน้าอิฉัน ก็วิ่งเข้ามากอด วิ่งเข้ามาหา ท่าทางดีใจ เดี๋ยวนี้เจอหน้ากัน ทำเหมือนอิฉันเป็นตอไม้ ไม่มีกอด ไม่มีหอมแก้ม…แม้แต่พูดก็ยังไม่พูดด้วยเลยค่ะ”

 

“…”

 

“แล้วเมื่อสัปดาห์ก่อน เพื่อนครูด้วยกันเขามาบอกอิฉันว่า สามีของอิฉันมันแอบไปมีกิ๊ก เป็นเด็กนักศึกษา อายุอ่อนกว่าอิฉัน 10 ปี ทำเอาอิฉันกลุ้มเหลือเกิน งานการไม่เป็นอันทำ นอนก็ไม่หลับ”

 

“…”

 

“หลวงพ่อค่ะ ช่วยบอกอิฉันหน่อยได้มั๊ยคะว่าทำยังไง สามีของอิฉันถึงจะกลับมารัก กลับมาเป็นเหมือนเดิมอย่างที่เคยเป็นเมื่อ 7 ปีก่อนน่ะค่ะ”

 

หลวงพ่อนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้น

 

“อาตมาขอถามอะไรโยมสักหน่อย โยมช่วยตอบอาตมาด้วยนะ”

 

“ค่ะ”

 

“เวลาที่โยมได้รับของขวัญปีใหม่ ตอนโยมแกะของขวัญ โยมตื่นเต้นมั๊ย”

 

“ตื่นเต้นซิคะ เป็นใครก็ต้องตื่นเต้นตอนแกะของขวัญครั้งแรกกันอยู่แล้ว”

 

“โยมแกะของขวัญเสร็จ ก้มดูข้างใน พบว่าเป็นนาฬิกายี่ห้อดัง ราคาแพง แถมฝังเพชรอีกต่างหาก”

 

หลวงพ่อหยุดจิบน้ำหน่อยนึง ก่อนจะพูดต่อ

 

“แล้วทีนี้ ถ้าในวันต่อมา อาตมาเอานาฬิกาที่ว่านี้ไปห่อใหม่ ผูกโบว์อย่างดี แล้วเอามาให้โยมแกะอีกรอบเป็นครั้งนี้ 2…โยมจะยังตื่นเต้นเหมือนกับที่แกะวันแรกหรือเปล่า”

 

“ใครจะตื่นเต้นล่ะค่ะ ก็รู้อยู่แล้วว่าข้างในห่อมันคืออะไร”

 

“นั่นไง! นี่ขนาดแค่วันที่ 2 โยมก็หายตื่นเต้นซะแล้ว…แล้วทำไมโยมถึงต้องคิดว่าสามีของโยมเขาต้องตื่นเต้นกับตัวโยมตั้งแต่วันแรกที่แต่งงานจนถึงวันสุดท้ายที่ได้อยู่ด้วยกันเล่า!”

 

“…”

 

“โยมฟังอาตมาดีๆนะ ทุกสิ่งทุกอย่างในโลกนี้ ไม่เว้นแต่แม้สามีของโยม มันเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา ใครก็แล้วแต่ที่เข้าไปกอดสามีตัวเองแล้วร้องว่า กอดผัวกู กอดผัวกู กอดผัวกู…คนพวกนี้เป็นทุกข์กันถ้วนหน้า”

 

“…”

 

“ฉะนั้น เย็นนี้ โยมกลับไปบ้าน วิ่งไปหาสามีเลย วิ่งเข้าไปกอดแล้วร้องไปเลยว่า กอดสิ่งไม่เที่ยง กอดสิ่งไม่เที่ยง กอดสิ่งไม่เที่ยง ถ้าคอยเตือนตัวเองได้ขนาดนี้ รับรองได้ว่าโยมไม่เป็นทุกข์แน่นอน…ฝันธง!”

 

ผู้หญิงคนนี้เอามือปาดน้ำตา

 

“แล้วทำยังไงสามีอิฉันเขาจะไม่ทิ้งอิฉันไปละคะ หลวงพ่อ”

 

“ทุกอย่างอยู่ที่ตัวโยม โยมต้องสร้างเหตุปัจจัยให้ดี ทำตัวให้ดี ให้น่ารัก ให้อบอุ่น ให้เป็นประโยชน์ ถ้าทำได้แบบนี้แล้ว รับรองว่าสามีของโยมมันไม่ไปไหนแน่”

 

“แต่สามีอิฉันมันไปมีกิ๊ก…”

 

“เวลามีปัญหา โยมต้องแก้ไขที่ตัวโยมเอง ไม่ใช่ไปโทษคนอื่น เพราะถ้าโยมทำแบบนั้น สุดท้ายแล้ว คนอื่นเขาจะดีกันหมด แต่ตัวโยมจะยังเลวอยู่เหมือนเดิมคนเดียว”