Lessons in My Life

ปรีชากำลังนั่งคุยกับเพื่อนซี้อยู่ในร้านกาแฟ

แต่แทนที่ปรีชาจะรู้สึกผ่อนคลาย สนุกสนาน…เขากลับมีสีหน้าบึ้งตึงยิ่งกว่ายักษ์วัดแจ้งเสียอีก

เพื่อนซี้เห็นสีหน้าของปรีชา จึงถามแย็บขึ้นมาว่า

“เฮ้ย ปรีชา! มึงเป็นอะไรวะ”

“มึงเห็นไอ้พนักงานชงกาแฟคนนั้นไหม”

“…เห็น”

“ดูสายตาที่มันมองมาดิ…ไอ้นั่นมันเกลียดคนอีสานชัดๆ”

เพื่อนซี้ทำท่าตกใจ

“เฮ่ย! เพิ่งรู้นะเนี่ยว่ามึงเป็นคนอีสาน!”

ปรีชาโบกมือไปมา

“มึงเข้าใจผิดแล้ว! ถึงกูจะหน้าตาคล้ายๆคนอีสาน แต่จริงๆแล้ว กูน่ะ…คนกรุงเทพฯแท้ๆนะเว่ย!”